Vamorgen bijna ondersteboven gereden door iemand die een bord Brinta zat te eten achter het stuur ...
Nu denk je misschien dat ik een heel komisch verhaal wil vertellen, maar nee, het is echt waar!
'Waar ik me eigenlijk druk om maakte, het viel toch wel mee', vond hij.

Laatst vroeg ik me af hoe het komt dat fietsers vaak hun sleutelbeen breken.
Je kan er een wetenschappelijke studie van maken maar dat vraagt veel tijd, veel lezen en je vind enorm veel informatie. Eigenlijk een saaie klus waar ik weinig geduld voor heb.
Ik heb altijd het makkelijkst geleerd door in de praktijk ervaring op te doen.
De vraag had ik niet in mijn hoofd moeten houden op zaterdagochtend 14 april.
Die dag samen met Koos en Vincent naar Leusden gereden om daar te gaan mountainbiken. Een prachtige tocht door de bossen om en nabij de toren van Austerlitz.
Na vanaf de openingsrit “Tandje Erbij” alleen met de racer te hebben gefietst was het heerlijk om weer eens met dikke banden over de bospaden te rijden. Het was prachtig weer en de natuur is daar beeldschoon.
Na een uur deed ik mijn “gevraagde” praktijkervaring op, een afgezaagd boomstronkje blokkeerde mijn voorwiel en ik werd gelanceerd. Vliegend zag ik mijn fiets over me heen gaan en een aantal meter voor me terecht komen. Zorgelijke gedachten schieten door je heen; “is ie nog heel?”. Zelf kwam ik ook na een paar meter neer op de grond. Ik belandde vol op mijn rechter schouder en zijkant hoofd (helm!).
De geleerde ervaring is dat een sleutelbeen niet heel blijft als je deze belast met 80kg in combinatie met een snelheid van 25 km/u. Je voelt gelijk dat ie kapot is en dat is volgens de jongens ook direct zichtbaar, een uitstekend botstuk die er niet hoort te zitten.

Op de spoedeisende hulppost ziekenhuis werd de diagnose vastgesteld met een röntgenfoto. Een gebroken sleutelbeen a la Cancellara en/of Lagerveld. Een operatie volgt om geheel weer aan elkaar te maken.

Ik wil iedereen bedanken voor de steun en beterschapwensen.

Het wielerseizoen is alweer een paar weken gaande en ik vond dat ik een paar dingen op papier moest zetten.
1 April hadden we de openingsrit. Dit keer had ik dacht ik een machtig mooi rondje over prachtige paadjes en weggetjes met weinig bebouwde kom.
Er waren stukken bij waar Koos Woestenburg zelfs nog nooit geweest was en het blijft een rondje om huis. We hadden mooi weer en de groep was een kleine 40 man.

2011 zou het jaar van de Alpe d’Huez worden hadden we bedacht. Na een avondje vergaderen in januari bleek het eerstvolgende tijdstip dat we allemaal konden pas rond 1 oktober te liggen. Een te grote gok om dan naar Frankrijk af te reizen. Een alternatief werd gevonden in 5 dagen Eifel van 1 tot 5 oktober 2011. Wellicht al diepe herfst, maar we gokten op een mooie nazomer. Hotel werd geboekt (hotel zur Waage in Bad Münstereifel) en het was alleen nog wachten op oktober.

Foto: Bestuurslid Koos Konijn tijdens de voorverkenning op de brug bij Driehuizen.

Er deden dit jaar 132 mensen mee, iets minder dan vorig jaar (ca. 180). Dit vanwege 2 ingelaste ATB-tochten op de aanvankelijk vrije ATB-kalender (o.a. in plaats van Egmond-Pier-Egmond) en de mogelijkheid om te schaatsen.

De foto's van de Eilandspolder Veldtoertocht van 14 februari 2010 staan op www.dbyd.nu

Houd het volgende nummer van het blad 'Fiets' in de gaten.

Er staan ook foto's in de fotogalerij.