Ik fiets gemiddeld zo’n 12,5 kilometer per uur. En dat is best veel.

Natuurlijk probeer ik de teller minstens op 30 te houden, maar dat is slechts een momentopname. Alleen al bij de dagelijkse 40 woonwerkkilometers zakt het gemiddelde richting bejaardenmoyenne. Inclusief stoplichten, omkleden, bidon vullen, batterijlampjes opladen, douchen en weer omkleden kost dat ritje me zeker 2,5 uur. 40 kilometer in 2,5 uur betekent een gemiddelde van 16 kilometer.

Drie fietsen kapot deze week. En de echte winter is nog niet eens begonnen. Zet me wel aan het denken over het onderhoudsniveau overigens. De woonwerkwinter racefiets staat sinds afgelopen dinsdag bij Co. Remblokken, stuurtape, kabels, balhoofdstel, ketting en tandwielen: je kunt het zo gek niet bedenken of het was aan vervanging toe. Meestal doe ik het na de winter maar ik had goede redenen om aan te nemen dat ik op dat ding de kerst niet zou halen. Dan maar een grote beurt dus. En toen op de ATB naar het werk: pang! Dat was de ketting.

Er zijn mensen die vinden dat Europa moet worden opgeheven. Ik hoor daar niet bij. Gelukkig is de tijd voorbij dat je na een fikse dag fietsen bij Cadzand, Maastricht of Nieuweschans je paspoort moet tonen, je tassen binnenstebuiten moet keren of met een travellerscheque (Kijk: de spellingcontrole kent dat woord niet eens meer!) vreemde valuta moet wisselen.

Tot afgelopen zaterdag leek het een sáái fietsjaar te worden. Niks te melden. Trainingsweekje Italië, Ronde van Vlaanderen, gewoon dingen die een béétje fietser vast in zijn agenda heeft staan. Je zou het bijna gewoon gaan vinden. Tot dit weekend, met Luik-Bastenaken-Luik het heldendom en het drama dat het fietsen zo rijk is mij bedeeld werd en ik weer voer voor dit stukje toegeworpen kreeg.

Jullie zijn natuurlijk razend nieuwsgierig hoe het in 2010 is afgelopen met mijn nieuwe hobby: kruissteekjes fietsen met behulp van de GPS-registratie. Voor de nieuwe lezertjes: zie mijn column van januari 2010: vanaf 1 januari 2010 houd ik nauwgezet bij waar ik allemaal geweest ben.