Fotobewerking Frank Schneider

Op welke berg moet mijn monument komen te staan? Om Jac te plagen hadden we daar laatst op vakantie een hele discussie over. Vriend Gerrit wilde wel op de Knobbel die zo ongeveer bij zijn achterdeur in 't Harde aanvangt. Maat Foppe uit Overijssel hoefde niet een heel groot beeld, maar vond wel dat hij een kleine plaquette op de Lemelerberg verdiende, desnoods gedeeld met anderen, of ter ere van de wielertoeristen waar hij toch maar een mooi voorbeeld van was.

Mijn plek? Zoveel klimmetjes heb je hier midden in Noord-Holland nu eenmaal niet. De Duinen zijn uitgesloten, want zelfs Gerrie Knetemann krijgt van de terreinbeheerder geen plekje in de duinen bij Schoorl waar hij het leven liet. Het Kopje verafschuw ik omdat ik echt niet in het bekakte Bloemendaal herinnerd wil worden.

Nee: als er dan toch een monument moet komen, dan op de plek waar ik het klimmen heb geleerd en waar ik met de geleende autoped van mijn zus Anja mijn eerste wielerongeluk had. Voorvork in brokken en sleutelbeen gebroken. En toch doorrijden. Naar de kleuterschool, waar juf me weer terugstuurde en ik met kapotte autoped en gebroken sleutelbeen de voor een 4-jarige verschrikkelijke klim naar de top van de Beemsterdijk nog een keer, maar dan over de niet bestraatte kant moest nemen.

Bovenop die dijk dus. Precies halverwege dat stukje tussen de Beemsterbrug en de Rijperweg waar ik, als 9-jarige, nog eens een hersenschudding opliep omdat ik tegen een geparkeerde melkwagen reed. Omdat ik treiterend omkeek naar mijn vriend Peter Otsen die ik op de klim had losgereden. Vier weken zomervakantie plat in bed: geen wonder dat ik die trainingsachterstand nooit meer ingelopen heb. Misschien heb ik dáár het recht op een echt monument wel verspeeld.

* Wielermonumenten, Reisgids door de geschiedenis van de wielersport - Jac Zwart